.: الفبای سرخ :.

سفری تا رویا...

nasour — Sat, 05 Jul 2008 13:14:18 GMT

با حریق یادها همسفرم

وقتی دورم به تو نزدیکترم

دریا اما عاشق شدن دارد. دوباره از خود، دوباره از تو سرودن دارد و من هنوز و همچنان شانزده ساله ام. به هزار سوی دیروز خاطراتم، انزلی آمده ام و خودم را پشت هزار توی واژه های نایابم پیدا میکنم. ننوشتن بهانه نمیخواهد اما نوشتن بهانه میخواست و من نداشتم.

پیشترها که شمال می آمدم نازنین با آن زیبایی تحسین برانگیزش در اولین میدان رشت منتظرم بود و بعد از آن همیشه کنار من دوستانی بودند که با وجودشان تنهایی به سراغم نمی آمد. امروز اما جز یک باد ملایم و موجهایی که همیشه اینجا هستند و سیگاری که زود تمام می شود... هیچ نیست.

دوستی نمانده است و همه تلاش من برای نگه داشتن دوستانم دود شد و رفت... حرف مردم شد و رفت...

و من هنوز صلح را دوست دارم و مطمئن شده ام که احمد باطبی از ایران رفته است. خوشحالی آزادی اش همه ی مرا لبریز می کند و دیروزهای درد من از یاد می رود...

عصر ابری یک روز شنبه؛ بی هیچ مبارکی... انزلی.

... و تو خانه ای برای شب ساختی.

nasour — Fri, 06 Jun 2008 09:06:18 GMT

هلیا بزرگ شده است و همچون رودی مذاب در کوچه ها به نام خوانده می شود و تو می روی که «خانه ای برای شب» بسازی...

بگذار آسوده خاطر و بي دغدغه بميرم. بگذار تجسمي از آن روز داشته باشم كه دلم را به تابستان بياورد. بگذار شادمانه بميرم. و شادمانه مردن ممكن نيست مگر آنكه يقين بدانم تو مي داني كه براين مرده حتي قطره يي نبايد گريست.

ولی ما باور می کنیم که تو باید بروی تا «افسانه ی باران »، «هزار پای سیاه و قصه های صحرا» را تنها رها نکند.

اي كاش به آنجا رسيده باشم كه رهگذران، بر سنگ گورم،شاخه گلي بگذارند و از كنارم همچنان كه زيز لب به شادي آواز مي خوانندبگذرند؛ و اين آرزويي شخصي نيست. اين « اي كاش» را براي همه ي مسافران اين سفر محتوم مي خواهم...

«قصه ی گلهای قالی» را با همه ی «کلاغها» به کودکی ام می برم و «آفتاب و قصه ی کاشی » برای تو می ماند و « سحرگاهان همافرها اعدام می‌شوند »

بانوي من!

يك روز عاقبت قلبت را خواهم شكست _ يك روز عاقبت.
نه با سفري يك روزه
نه با سفري بلند
بل با آخرين سفر
يك روز عاقبت قلبت را خواهم شكست _ يك روز با عاقبت.
نه با كلامي كم توشه از مهرباني
نه با سخني تو بيخ كننده
بل با آخرين كلام.
يك روز عاقبت قلبت را خواهم شكست _ يك روز عاقبت.
تو بايد بداني عزيز من
بايد بداني كه دير يا زود _ اما، ديگر نه چندان دير_ قلبت را خواهم شكست؛ و كاري جز اين هم نمي توان كرد.

نادر ابراهيمي به يك عاشقانه‌ي آرام پيوست

چهل نامه ی كوتاه به همسرم؛ اثری از نادر ابراهيمی

شب بخیر هلیا :: میرا

برای مردی که واقعا نادر بود...

در ستایش کار کردن

nasour — Tue, 27 May 2008 18:32:18 GMT

انسانهای عاقل ورزش نمی کنند، آنها کار می کنند و با کار و عشق خود را شریف نگاه می دارند. این نسخه از هر مذهب و مکتبی برای سعادت انسان مفیدتر است.

خسته گی و ورزیدگی تن، ارزش زنده ماندن را برای انسان معلوم می کند و فلسفه ی زیستن به راحتی و به درستی شناخته می شود.

11 سال پس از دوم خرداد. هیچ کس در کوچه نیست.

nasour — Thu, 22 May 2008 20:10:18 GMT

11 سال از آن روز خوب می گذرد. هنوز یادم نمیرود که یکی از معلمهای هنرستانی که در آن درس می خواندم، همه ی کارتهای تبلیغاتی خاتمی را با غضب از دستم گرفت و درون سطل آشغال انداخت. آنروزها تازه خواندن و نوشتن را بمعنای واقعی یاد گرفته بودم و چشم از کتابهای دکتر شریعتی بر نمی داشتم. دانستم که اتفاق بزرگی در راه است...

من و تو و بیشتر مردمان سرزمینم قابله ی فرزندی شدیم که نامش آزادی بود اما این نورس سپید دیری نپایید که چنان پیر و مستاصل گشت که گویی هرگز نبوده است.

11 سال از آنروز میگذرد و هیچکس در کوچه نیست...

شب و فلسفه اخلاق

nasour — Thu, 15 May 2008 23:40:18 GMT

من، امشب؛

نظاره گر همه ی تصویرهای همخوابگی

و بند شلوارم را با اخلاق کانت سفت بسته ام.

....

من، امشب؛

از مردانی که شلوارشان خيس شهوت است بيهوده ترم

و تو با خون قاعدگی ات صورتت را سرخ نگه ميداری...

کاش خدا می رفت...

nasour — Thu, 08 May 2008 16:20:18 GMT

من اگه خدا بودم ٬ شهر بم هرگز نمی لرزید

نیمه شب اون غنچه ی نوزاد از نگاه مرگ نمی ترسید

من اگه خدا بودم ٬ مادرهای دجله ی خونین نمی مردن

از فرات سرخ آلوده ٬ نو عروس ها ماهی مرده نمی خوردن

من اگه خدا بودم ٬ دخترهای اور شلیم و غزه و سیدا

جای حکم تیر و نارنجک ٬ ترانه می نوشتن روی دیوارها

هر کسی جای خدا بود ٬ شاهد این روزگار و این زمین زار

دست کم معجزه ای می کرد برای بچه های بی کس و بیمار

اگه دیوار کجی ها رفته بالا تا ثریا

دست معمار خدا بود خشت اول من و ما

چه عیبی داشت اگه فردا جهان بهتر از این می شد

خدا می رفت و یک مادر پرستار زمین می شد

اگه کفر کلام من ٬ یکی حرفی بگه بهتر

وگرنه بازیه واژه ست ٬ نمی بازم منه کافر

صدای زنگ بی رحمی سر هر کوچه و برزن

به گریه میرسه از درد دل سنگ و دل آهن

فقط ای کاش...

خدا می رفت و یک مادر پرستار زمین می شد

زویا زاکاریان

نقدی بر رکود جنبش دانشجویی در قزوین

nasour — Sun, 27 Apr 2008 18:36:18 GMT

ما بر سفره ای خالی نشسته ایم.

نزدیک به پنج دهه از دورانی که دانشجو را "پیشتاز جنبش انقلابی" در سرتاسر جهان می پنداشتند می گذرد، پنج دهه ای که برای دانشجویان ایرانی شاید مسیر متفاوتی را طی کرد تا به جایی که هستیم برسد و اوج فعالیتش را در انقلاب 57 نشان دهد که برای اولین بار در تاریخ جنبشهای دانشجویی جهان منجر به سقوط یک نظام و تشکیل نظامی دیگر شود و سهمی از آنچه که " پیشتاز جنبش های انقلابی " نامیده می شد را پرداخت نماید. هر چند که با اشتباهات استراتژیکی همچون 13 آبان 58 و پرداختن بهایی گزاف چون وقوع انقلاب فرهنگی و آغاز دهه 60 نتوانست این موفقیت را به جشن بنشیند.

در تمامی این دوران قزوین بعنوان یکی از پایگاههای ابتدایی تفکرات چپ که در مبانی سوسیالیسم و حزب توده تعریف میشد و همچنین بعنوان یکی از خاستگاههای نوگرایی دینی و اندیشۀ موسوم به ملی و مذهبی نقشی اساسی در ساختار سیاسی کشور دارد و روشنفکران قزوین نقش اساسی را در بازیگردانی اتفاقات مهم این دوران ایفا می کنند.

من زمین را دوست دارم.

nasour — Mon, 21 Apr 2008 20:21:18 GMT

من زمین را دوست دارم و برایم هر روز، روز زمین است.

ژوزفینا، جهان زیبا نیست. ژوزفینا، انسان زیبا نیست.

nasour — Wed, 16 Apr 2008 09:10:18 GMT

ژوزفینا، جهان زیبا نیست
انسان زیبا نیست
کاش می شد سرت را به همه دیوارهای بعد از تولدت بکوبی
بی خود بشوی اما

برای انسان

سرودی نسازی بر دهلیزهای صلح...
بر گوشواره های مرگ رهایشان میکردی
تا عقوبت زیستن خویش را به تنهایی بر دوش کشند.

ژوزفینا،

سرودی بردار
و تا آخر انسان
فریاد بکش.

من سلام تو را به انسان نمی رسانم.

ژوزفینا جهان زیبا نیست....

ژوزفینا انسان زیبا نیست....

«ژوزفینا پاسکواله» زن 33 ساله ایتالیایی برای توجه جهانیان به صلح، با لباس سپید و پای پیاده به دور دنیا راه افتاد. او هنرمند و مدافع حقوق بشر بود و قصد داشت از میلان تا دارالسلام را پیاده برای تبلیغ صلح و دوستی طی کند. جسد برهنه و شکنجه شده وی در جنگل گوبز ترکیه پیدا شده است.

بازی عکس جوات و هفت آرزوی بزرگ

nasour — Thu, 10 Apr 2008 16:48:18 GMT

بازی عکس‌های جوات بلاگرها در وبلاگستان به مذاقم خوش آمد و همه عکسهای جوات بچه ها را دیدم. انصاف نبود حالا که کودکی همه را دیده ام، بچه گیهای خودم را به کسی نشان ندهم.

عکس جوات نصور در 5 سالگی- مکان: حیاط امامزاده حسین قزوین

اما بازی هفت آرزو. منتظر نماندم که کسی دعوتم کند چون آنهایی که مرا می شناسند می دانند که همیشه می گویم: مواظب آرزوهایتان باشید. عادت خوبی است که آرزوهایمان را از یاد نبریم.

1. من صلح و آشتی را دوست دارم و برای جهان و کودکان دارفور، غزه، صیدا، عراق، افغانستان و هر جایی که جنگ هست، صلح و آرامش آرزومندم.

2. دوستدار آزادی ام و آزادی همه آنانی که زندگی را از پشت میله های زندان می بینند و یا گرفتار خودکامگی دولتهایشان هستند، آرزومندم.

3. برای همه مردم سادگی و دوستی میخواهم.

4. کاش همه فاحشه ها، که بهترین لذتهایشان را می بخشند، یکروز واقعا لذت ببرند.

5. هیچ مرز جغرافیایی، زبانی، مذهبی، قومی و.. بین آدمیان نباشد.

6. غم نان برای هیچکسی نباشد.

7. خودم را یله رها کنم و بی هیچ دغدغه ای کتاب بخوانم، بنویسم، چای بنوشم، سیگاری بکشم و به ثانیه ها فخر بفروشم.